Noszenie na plecach: noszenie dziecka na plecach to pestka!

W tym artykule odkryjecie prawdziwe świadectwo mamy, która nosiła dziecko w chuście i w nosidełku, a następnie wypróbowała noszenie na plecach.

"Noszę swoje dziecko (mały ukłon) od urodzenia, w chuście, a potem w nosidełku, ale potrzebowałam 12 miesięcy, żeby wypróbować noszenie na plecach. Tyle czasu potrzebowałam, żeby mieć wystarczająco dużo zaufania do siebie. To niesamowite, jak z pewnych technik czy praktyk potrafimy robić górę... I jak potem można powiedzieć sobie: "Ale dlaczego nie zrobiłam tego wcześniej?!".

Jeszcze się wahacie? Jedno jest pewne — nie warto się zmuszać, ale jeśli jesteście jak ja, to świadectwo rodzica może pomóc spojrzeć na to z innej strony. Dziś, ponieważ nie mija tydzień, żebym nie nosiła syna na plecach, postanowiłam, że po prostu muszę opowiedzieć o swoim doświadczeniu — żeby przekonać Was do przyjęcia tego sposobu noszenia... kiedy tylko poczujecie na to ochotę!"

Noszenie niemowlęcia na plecach: przełom

Czy to z chustą, czy z nosidełkiem, najpierw trzeba poczuć chęć noszenia dziecka na plecach. Chcecie, żeby dziecko miało dobry widok podczas spacerów? Albo mieć wolne ręce do swoich zajęć? Trzeba jednak poczekać, aż dziecko będzie trzymać główkę i żeby jego nóżki i biodra naturalnie się rozstawiały. Poza aspektem fizjologicznym, trzeba też samemu czuć się gotowym jako rodzic. Noszenie dziecka z przodu, mieć je "w zasięgu całusków" to tak czuła praktyka, że można mieć opory przed zmianą lub przynajmniej naprzemiennym stosowaniem. Piszę to, bo to też jest coś, co długo powstrzymywało mnie od noszenia na plecach, w dodatku do łatwości instalacji z przodu. W moim przypadku przełom nastąpił kilka dni po zdobyciu nosidełka HoodieCarrier. Skoro zakładanie było już przyjemnością w trybie brzusznym, postawiłam sobie wyzwanie: a co, gdybym nosiła go na plecach? Zaczęłam od przeczytania instrukcji w podręczniku, ale to przede wszystkim tutoriale na Youtube pozwoliły mi przełamać barierę. I wiecie co? Podczas gdy prawie nie drzemał już rano, zasnął kilka minut po tym, jak został ukołysany na plecach. Przy pierwszym zakładaniu zobaczyłam w tym znak. Znak zmęczenia oczywiście... ale też znak zachęty: "Takie wygodne noszenie na plecach, mamo! Będziesz mnie tak nosić częściej?"

Noszenie dużego dziecka na plecach: jakże wygodne

Nosidełko było już bardzo dobrym towarzyszem, ale muszę przyznać, że tryb grzbietowy czyni z niego prawdziwego sprzymierzeńca weekendów. "To jest właśnie to, co jest wspaniałe w noszeniu — w nosidełku czy w chuście — nie można się znudzić. "No dobra, tym razem niosę Cię z przodu!", "Hop, startujemy, sadzam Cię na plecy!". Tak, z pewnością noszenie grzbietowe to aspekt, który byłoby szkoda pomijać lub odkładać na bok ze strachu. Po tym jak sama zostałam przekonana do trybu grzbietowego, zainspirowałam tatusia do ich cotygodniowych spacerów w parku. W HoodieCarrier oczywiście! Ciężar dziecka jest całkowicie zrównoważony i wydaje się nawet lżejszy niż z przodu (efekt plecaka)! Nasz syn jest wtedy bardzo spokojny, uśmiecha się, cieszy się, a ja czuję się obdarzona nową rolą: mówienia o małych radościach związanych z noszeniem grzbietowym i dlaczego nie… przekonania Was!