Zoals alle moeders, maar dit geldt ook voor vaders, vroeg ik me af hoe ik me zou organiseren bij de komst van een nieuwe baby. Hoe kon ik voor grote kinderen én mijn pasgeborene tegelijk zorgen met maar twee armen? Ik kon me niet voorstellen mijn tijd tussen mijn kinderen te verdelen. Ik wilde de activiteiten van de oudste kunnen combineren met de aanwezigheid van het kleine broertje. Uiteindelijk was het in de meest extreme eenvoud dat ik mijn kleintje tegen me aan legde in de draagdoek. Rustig, kalm, in het begin vaak in slaap, genoot hij van het contact met mijn lichaam om zich te ontwikkelen tot een klein wordend wezen. Van mijn kant was ik gerustgesteld dat ik over hem kon waken, dat ik onmiddellijk aanwezig en beschikbaar kon zijn wanneer hij me nodig had. En dan was er mijn dochter! Die moest leren grote zus te worden. Maar alleen in haar eigen tempo. Ze was verheugd dat ze kon genieten van haar mama om te spelen, te praten, te wandelen, om met trots haar rustige kleine broertje te bewonderen. We waren allemaal sereen met dit evenwicht! Hetzelfde gold voor mijn partner, die ook genoot van het dragen om zich te sterken in het idee dat het uitbreiden van het gezin uiteindelijk geen onmogelijke uitdaging was.
Een beetje stof, wat gevoel en veel liefde was genoeg om ons dagelijks leven te vereenvoudigen.
Dankzij het dragen kon ik elke dag oudste en jongste kind managen bij alle dagelijkse activiteiten. Mijn kinderen namen om de beurt plaats in de draagdoek of de draagzak om even te genieten van de troost van ouderlijk contact. En uiteindelijk bleven mijn armen beschikbaar voor andere taken: Helpen met huiswerk terwijl baby in slaap valt, knutselactiviteiten van de grote begeleiden terwijl ik borstvoeding geef, mijn dochter meenemen naar het bos om paddenstoelen te zoeken en de baby te knuffelen die rustig wakker wordt uit zijn dutje. Ik kon alles tegelijk heel eenvoudig managen. Mijn pasgeborene ontwaakte tot het leven tijdens onze momenten tegen elkaar aan. Alsof de zwangerschap en haar ultieme fusie slechts een voorbereidende fase was. Dat zijn geboorte eigenlijk de echte start was en dat alles nog geleerd moest worden. Maar er was zachtheid, tijd en liefde nodig. Mijn oudste genoot opnieuw van draagmomenten die ze enkele maanden eerder had opgegeven om haar nieuwsgierigheid naar de wereld met beide voeten op de grond te bevredigen. Ze had het een tijdje nodig. Gewoon om te begrijpen dat ze nog steeds zichzelf was en dat ik nog steeds haar mama was en zolang ze me nodig had, zou ik er voor haar zijn. De dagen gingen voorbij en ze kreeg zelfvertrouwen, vond haar autonomie en onafhankelijkheid terug. Daarna zette ze haar avontuur met draagdoeken voort door te imiteren. Ze begon op haar beurt haar knuffels en poppen te dragen met de BASIC Love Radius poppendraagzak. Ook hier weer met veel liefde.. 
Dankzij het dragen voelde ik me sterk, ik zou niet zeggen dat het elke dag makkelijk was, maar alleen dat als ik het opnieuw zou moeten doen, ik niets zou veranderen...