De bruid in draagdoek

Zomer betekent vaak bruiloften en als je een dragend ouder bent, is dat soms een heel avontuur. Want als je hebt besloten je baby te dragen en geen kinderwagen te gebruiken, moet je ervoor zorgen dat je je op elk moment van de dag kunt aanpassen… Afgelopen zomer waren mijn partner, onze zoon en ik uitgenodigd op een bruiloft. Omdat de trouwzaal van het gemeentehuis te klein was om iedereen te ontvangen, woonden we de burgerlijke ceremonie bij vanaf buiten het gebouw. Daar, fris en opgewekt, hadden we besloten de draagzak thuis te laten (onze zoon was toen acht maanden oud en woog als een gezonde, goed gevoede baby), want we dachten toch dat het niet lang zou duren en dat we, met z'n tweeën, elkaar konden aflossen. Maar we hadden niet gerekend op het feit dat we, na afloop van de eerste ceremonie, te voet naar de kerk moesten… We kregen al spijt van ons besluit om alleen op onze armen te vertrouwen (er hoeft niet bij gezegd te worden dat het bovendien erg warm was?). Een middag en een kort autoritje later kwamen we aan bij de feestzaal. Dat was het moment waarop we elkaar dankbaar waren dat we altijd de PhysioCarrier in onze kofferbak hadden. De riem om de taille, klik, baby in fysiologische positie, de schouderbanden over de schouders, klak, en hop! In een mum van tijd zat onze zoon comfortabel tegen mij aan, zonder dat een van ons last had van de hitte (want deze draagzak heeft het voordeel dat hij zeer goed geventileerd is – en toch houdt hij 's winters lekker warm!) of leed onder diverse pijnen (onze ruggen in het bijzonder zeggen dank…). Zo kon ik vrij bewegen en van het begin van de avond genieten zoals het mij uitkwam, terwijl mijn kleine mannetje naar hartenlust om zich heen keek, zijn onderrug goed ondersteund en zijn beentjes goed omhoog gehouden. Zelfs zo staan we allebei op de herinneringsfoto's van die zo bijzondere dag voor het bruidspaar. Na een tijdje viel hij zelfs in slaap, helemaal weggedoken tegen mij (wat een magisch gevoel!) en later, toen hij wakker werd, hoefde hij alleen maar te bewegen om mij te laten weten dat hij zijn benen wilde strekken (leve de "kruiphouding"). Tijdens het diner, naarmate de dag lang werd en de muziek wat hard was, wreef onze zoon krachtig in zijn ogen om ons te laten weten dat het tijd was om te rusten. Omdat de indeling van de ruimte het niet toestond hem ergens anders te laten slapen dan in onze armen, was de oplossing opnieuw snel gevonden: de draagzak. Tegen zijn papa deze keer duurde het niet lang voordat hij zijn ogen sloot en in slaap viel, ondanks het omgevingsgeluid. Mijn partner kon zijn maaltijd afmaken terwijl hij onze zoon droeg, wat het hele gezelschap vertederde… Later op de avond werden zijn kleine plotselinge ontwakingen gewiegd, beurtelings door onze armen en door de draagzak, en het was een waar geluk om ons kleine mannetje altijd tegen ons aan te voelen.