Geniet van familie-uitstapjes

Voordat ik moeder werd, was ik nogal een huismus. Als ik niet hoefde te werken, boodschappen te doen, bij vrienden te dineren of mijn familie te bezoeken, vond ik het heerlijk om rustig thuis te blijven, en mijn partner dacht er net zo over. Sinds onze zoon geboren is, zijn we echter – en steeds meer naarmate hij groeit – zelden de hele dag binnen (en dat is maar goed ook!). Tussen de vrije motoriekatelier, muzikale opwekking, ouder-babyyoga en middagen bij vriendinnen (die bijna allemaal kinderen hebben), zijn onze dagen goed gevuld (en ik heb het alleen maar over de week, wanneer ik alleen ben met mijn jongen). Maar ook al hebben we een grote tuin, die is snel rondgelopen en, zoals het gras altijd groener is bij de buurman (letterlijk!), werd het al snel onmisbaar om ons territorium uit te breiden. Dat komt goed uit, want daarvoor bestaat er een plek die je the place to be voor kinderen zou kunnen noemen, en die we kennen als: het park. Wat is het toch fijn, het park! Het is groot, groen, vol bomen en gras, je vindt er steentjes, soms zand, veel speelgoed en vooral andere kinderen (en ouders)! Het is een plek waar je je minder opgesloten voelt en vrijer in je bewegingen. Niet ver van ons vandaan is er precies zo een, bijzonder aangenaam (we wonen op het platteland), echt ongerept, en we gaan er altijd met veel plezier naartoe. In het begin, toen mijn jongen pas een paar maanden oud was en alleen als het heel mooi weer was, deed ik hem, lekker warm, in de draagdoek, en gingen we er een half uur of een uur wandelen, minstens drie keer per week (meestal sliep hij, dus was het vooral ik die van het landschap genoot). Naarmate hij groter werd, bleef hij langer wakker, en de uitstapjes naar parken of zelfs speeltuinen (ik schrijf het meervoud, want we hebben er meerdere uitgeprobeerd) werden echte genietmomenten voor hem (wat hem er niet van weerhoudt aan het einde van een wandeling in slaap te vallen tegen mij, of tegen zijn papa, als we met z'n drieën zijn). Het enige verschil is dat we de afgelopen maanden de draagdoek hebben ingeruild voor de draagzak, die volgens ons sneller en gemakkelijker om te dragen is, zeker nu zijn bekken van nature begon te spreiden. Gesproken over slapen: de andere dag, ondanks guur weer, sloten we ons aan bij een bevriend stel en hun twee kinderen in een park niet ver van ons vandaan (alweer een, we zijn goed bedeeld!). We installeerden ons op het gras, op een kleed, met lekker warme plaids op onze benen, thee en koekjes, en praatten rustig, terwijl de twee kinderen van onze vrienden speelden en onze zoon… sliep in de draagzak. Het geheel duurde zeker twee uur, maar ons kleine jongetje lag zo heerlijk, weggedoken tegen zijn papa, dat hij de kleur van de hemel nauwelijks zag, veel te druk met dromen… Tegenwoordig, op dertien maanden, heeft hij zojuist het lopen ontdekt, en dat is voor hem een nieuwe manier om uitstapjes te beleven. Hij ziet de dingen anders, is (maar een beetje) minder geïnteresseerd in de grassprietjes en steentjes die hij zo graag plukte en raapte (die zullen waarschijnlijk binnenkort in zijn zakken belanden, maar dat is voor later), en lijkt in het algemeen nog meer van uitstapjes te genieten. Bekijk ook ons artikel over vakantie met baby!