Als je ouder wordt, krijg je tussen de vele opmerkingen en adviezen die je krijgt - zonder er noodzakelijkerwijs om te hebben gevraagd - van mensen die al kinderen hebben, een zin die bijzonder vol is van medeleven, (sadistisch) vermaak en afgrijzen, soms zelfs vergezeld van een hand op de schouder, als in "kom op, iedereen maakt het mee...", hier is het: 
"Oh, je zult wel zien als hij/zij tanden krijgt!" Zoals met veel dingen, zijn er evenveel manieren om tanddoorbraak te ervaren (ondergaan) als er baby's zijn. Er zijn ook veel manieren om het te (proberen te) verlichten. Of je nu meer neigt naar natuurlijke methoden, zoals Romeinse kamille hydrolaat, homeopathie, amberketting, of liever kiest voor specifieke gels en andere medicijnen voor deze levensfase, er is voor elk wat wils. 
Sommige baby's hebben dagenlang koorts, rode wangen en billen en lijden veel, terwijl anderen "simpelweg" de behoefte hebben om te kauwen op alles wat ze vinden en behoorlijk kwijlen, zonder verder veel last te hebben. Niemand kan er iets aan doen, zo werkt het nu eenmaal. Kortom, toen de eerste tanden van onze zoon doorkwamen (ik zeg wel "de", want ze kwamen met meerdere tegelijk), merkten mijn partner en ik het alleen omdat hij veel dingen naar zijn mond bracht (maar, zul je zeggen, op bijna zes maanden stopt een baby al vaak alles in zijn mond), hij kwijlde behoorlijk en had de neiging om wat rode wangen te krijgen. Omdat hij niet huilde of koorts had, was het pas toen mijn vriend op een avond het puntje van zijn kleine vinger in de mond van onze kleine jongen stak, dat hij merkte dat zijn onderste tandvlees in het midden wat "prikte"... De volgende dag verschenen zijn twee onderste centrale snijtanden tegelijkertijd. Kort daarna begonnen zijn bovenste centrale snijtanden door te komen, deze keer één voor één, en baanden ze zich een iets pijnlijker weg dan hun vriendjes beneden. Wat hydrolaat in zijn mond en massage op zijn wangen hielpen onze zoon goed, maar we voelden dat hij toch ongemak had. In zulke gevallen, en zoals vaak, waren de enige dingen die konden helpen: kusjes geven, knuffelen (dat is mijn favoriete activiteit geworden sinds zijn geboorte) en hem zoveel mogelijk afleiden, terwijl we één of twee grote koude bijtringen en een beroemde rubberen giraf binnen handbereik hielden. Hiervoor deed ik naast spelen, muziek luisteren, verhalen lezen en misschien gebarentaal proberen, elke dag (omdat ik thuis bij hem was) onze draagdoek om, installeerde mijn kleine jongen er comfortabel in en danste ik. Dit had (en heeft nog steeds) het effect dat hij lacht en het huis vanuit een andere hoek ziet, terwijl het bijdraagt aan zijn "ritmische ontwikkeling". Natuurlijk doen we deze dingen niet alleen als hij last heeft van zijn tanden en doen we veel andere activiteiten, maar in alle situaties is dragen (in draagdoek, sling, draagzak of gewoon "in de armen") altijd een zekere waarde, omdat het het kind een gevoel van rust, geruststelling en troost geeft.
Om deze soms intense momenten te begeleiden, hebben we onlangs de Löwenkind melktandkussentjes ontdekt: een natuurlijk middeltje om in een sjaal te stoppen. Samengesteld uit hooibloemen en arvenvokvlokken, verspreiden ze een zachte geur die kalmeert en helpt om rust en sereniteit terug te vinden, vooral tijdens het doorkomen van de tanden. Vanaf de geboorte (behalve voor premature baby's) zijn ze een mooie optie voor chagrijnige of onrustige kinderen. Een echte steun in de rug om deze fase zachter door te komen.
.png)